Als het gaat om tarieven

Als het gaat om tarieven
23-02-2018 11:00

Het was al een tijdje prachtig weer, de zon scheen uitbundig. Iemand vroeg me of ik nog een weekje vrij nam om ervan te genieten. Als zelfstandig ondernemer, ‘eigen baas’, kon je dat toch gemakkelijk doen, dacht hij misschien (waarschijnlijk). Ik zei hem dat wij zzp’ers geen ‘vrije dagen’ hebben, maar dat er dagen zijn waarop we besluiten niet te werken. En dat dat tegelijk betekent: een zonnige week niet gewerkt, is een week geen inkomen. Dan leef ik dus van het ‘vakantiegeld’ dat ik met mijn opdrachten heb verdiend.

 

Dat vakantiegeld zit in het tarief waarvoor ik werk. En eerlijk: met dat tarief mag ik blij zijn. Het is niet zomaar een bedrag, maar zorgvuldig opgebouwd. Want ik moet er ‘alles’ van betalen. Niet alleen vakantiegeld; ik moet ook zorgen dat ik pensioen opbouw, dat ik me verzeker voor als ik ziek of arbeidsongeschikt word. Ik wil kunnen investeren in opleiding en ontwikkeling. Ik heb kantoor-, marketing, ICT- en overheadkosten. Veel mensen realiseren zich dat niet als ze het bedrag horen dat ik vraag.

 

De meeste van mijn opdrachtgevers gelukkig wel. Ik voel me dan ook een gezegend zzp’er, die blij is met het werk dat ze doet. Want er zijn genoeg opdrachtgevers die mij in willen huren om wat ik kan, om wat ik doe en om wie ik ben. Een professional die een vak verstaat waar ze zelf geen weet van hebben, en die ze waarderen. Daardoor kan ik een zelfstandig inkomen verwerven waar ik goed van kan leven.

Helemaal vanzelfsprekend is dat niet. De posities van zzp’ers is complex en minder vanzelfsprekend dan veel mensen denken. Het polderoverleg over een sociaal akkoord is mislukt. Het grootste pijnpunt was daarbij de flexibilisering van de arbeidsmarkt en de toegenomen onzekerheid voor veel werkenden in Nederland.

 

Hoe ga ik daarmee om? Om voldoende zekerheid te krijgen, wil ik natuurlijk zoveel mogelijk klussen draaien tegen een zo goed mogelijk tarief. Maar dat tarief bepalen is best lastig! Het is een zorgvuldig opgebouwd bedrag zei ik eerder, waarin uiteraard ook de beloning voor de hoeveelheid werk is opgenomen. Die is niet altijd gemakkelijk te schatten. Natuurlijk staat er voor elke euro die ik offreer, dito werk tegenover. Maar vaak gaan er méér uren in zitten dan iemand zich realiseert en dan de factuur verantwoordt. Wiskundige en veelgevraagd spreker Ionica Smeets heeft er een mooie column over geschreven in de Volkskrant. Ze doet daar haarfijn uit de doeken dat een presentatie van dertig minuten op een congres haar “alles bij elkaar makkelijk twee complete dagen kost[1]”.

 

Ik mag mijn prijs dan weloverwogen en naar eer en geweten opbouwen, soms schat ik tóch niet goed in wat opdrachtgevers in gedachten hebben. Het gebeurt dat ik denk de klus in de pocket te hebben, maar toch ‘te duur’ blijk te zijn. Niet zelden is het congres dan geboekt op een prachtig locatie, met een verantwoorde cateraar en met sprekers die ‘gratis’ beschikbaar zijn. Maar het komt ook nog wel eens voor dat ik achteraf  ‘te goedkoop’ blijk te zijn. Dan ben ik er bijvoorbeeld achter gekomen dat de ludieke act van een kwartier aan het einde van de dag net zoveel kost als mijn gehele inzet inclusief intensieve voorbereiding! En ten slotte zijn er opdrachtgevers die denken dat ik het ‘om niet’ zal doen, net zoals de vorige dagvoorzitter (hoogleraar X, CEO Y). Eraan voorbijgaand dat die vooral voor eigen eer en glorie optrad en aan het eind van de maand netjes zijn maandsalaris gestort krijgt.

 

Gelukkig zijn dit uitzonderingen en zien steeds meer mensen in dat een goede dagvoorzitter nodig is om de inhoud van een dag op aansprekende wijze, op een rij en boven tafel te krijgen. En dat op zo’n manier, dat het publiek zich uitgenodigd en uitgedaagd voelt. Zij begrijpen dat dit voorbereiding en vakmanschap vraagt. En dat dergelijk vakmanschap een prijs kent.

Dus als iemand mij vraagt of ik nog een weekje vrij neem …

 

[1] . “Ik moet de vorm en inhoud met jullie overleggen, de juiste voorbeelden opduiken, een presentatie maken en oefenen. Op de dag zelf kom ik naar jullie afgelegen landgoed (in totaal vijf uur reizen), ben ik een uur van tevoren aanwezig om de techniek te testen en blijf ik op verzoek van jullie nog tot na de pauze zodat ik vragen kan beantwoorden. Na afloop stuur ik jullie netjes mijn presentatie en aanvullende informatie voor de deelnemers” – Ionica Smeets.

reacties  0 reacties reageren