Spijkerbroek of designerjurk?

20-01-2017 12:36

De burgemeester staat al te wachten als ik aankom in mijn spijkerbroek. Hij begroet me en kijkt alsof hij hoopt dat ik me nog zal omkleden. Maar nee, dit wordt mijn outfit deze bijeenkomst. Een spijkerbroek en sneakers, gewoon, niet opvallend. Passend bij een inspreekavond voor inwoners van zijn gemeente die zich zorgen maken over de komst van vluchtelingen. Het leek me het enige wat ik kón aantrekken.

 

Soms ben ik echt tevreden als ik voor de spiegel sta. Ja, die broek met dat colbertje, of die mooie, en opvallende jurk past precies bij de sfeer van het congres. Maar als ik mezelf dan terugzie op foto’s of video dan is het beeld tóch niet wat ik dacht dat het zou zijn. Bloody hell, wat moet je elke keer aantrekken als dagvoorzitter?

 

Kleding is een essentieel, zakelijk onderdeel van mijn vak. Volgens mijn dochter zou je daarom alleen al dagvoorzitter willen worden! ‘Geweldig mam, dat je mooie kleding kunt dragen voor je werk. Dat je die ook nog zakelijk kunt opvoeren omdat je er als presentator toch goed moet uitzien. En dan ook nog een spannend inhoudelijk vak hebben’, voegde ze eraan toe. Het is waar, ik heb een kast met mooie kleding waaruit ik een greep kan doen om goed voor de dag te komen.

Die kast vol kleding, mijn eigen stijl ontwikkelen, dat was wel een traject. In het begin riep ik hulp in van een dame die me beloofde ‘leuke setjes’ te maken van wat ik in mijn kast had hangen en liggen. Dat deed ze ook, maar de combinaties waren - achteraf gezien -  een stuk minder leuk dan ik had gehoopt. Integendeel: ze pasten totaal niet bij wie ik was. Net als de vilten sjaals die ze me wist te verkopen (gemaakt door een vriendin van haar), terwijl ik absoluut geen sjalenmens ben. Overredingskracht had ze wel; maar onze samenwerking was al snel ontbonden.

 

Twee jaar later probeerde ik het opnieuw, nu met een jonge vlotte vrouw met een goed verhaal. Ook zij ging door mijn kledingkast, maakte combinaties, maar registreerde ook wat ik miste: het ultieme colbert, die met alles te combineren broek, mokkabruine laarsjes. En geloof het of niet: zíj ging voor me op zoek. Een zegen vond ik het, een ‘personal shopper’ (ondanks de meer dan gepeperde rekening die ze me stuurde voor haar diensten) want als ik ergens niet van houd, is het shoppen. Dat heeft ze een tijdje gedaan. Tot ik het genoeg vond en het heft weer in eigen hand nam door zelf op zoek te gaan naar kledingzaken die goed persoonlijk advies gaven. En die vond ik gelukkig.

 

Inmiddels weet ik dat opdrachtgevers mijn manier van werken, maar ook mijn kledingstijl waarderen. Maar de vraag ‘wat zal ik aandoen’, blijft spannend. Pas als ik daarop het antwoord weet, als de kapper mijn haar heeft gedaan, en natuurlijk als ik weet dat ik inhoudelijk sterk sta, dan ga ik met een gerust hart op pad.

 

Toen ik na de inspreekavond de burgemeester de hand schudde, complimenteerde hij me met mijn daadkrachtige en betrokken aanpak die avond. Zijn inwoners hadden actief en positief meegedaan aan de discussie. Hij zei het niet, maar ik zag hem denken: ‘Goeie keuze, die spijkerbroek’.

reacties  0 reacties reageren