(Te) laat

21-12-2016 11:21

Als ik bij het parkeerterrein aankom, staat er al een flinke rij auto’s te wachten. Congresbezoekers?! Daar was ik al bang voor. En wachten? Daar heb ik echt geen tijd voor. Ik moet me haasten, want ik ben in m’n gevoel al te laat. Ik heb nog maar twintig minuten; dit gaat helemaal in tegen mijn gewoonte om ruim een uur van te voren op de congreslocatie aanwezig te zijn. Er moet nog van alles gecheckt en geregeld worden.

 

Uit die rij dus. Ik gooi m’n auto in z’n achteruit en bots tegen de bumper van de auto die achter me staat. Ook dat nog! Het was geen voorspoedige dag. Ik was goed van huis vertrokken, met veel zin in het congres waar de congresbezoekers én de sprekers verbonden zijn met de Krijgsmacht. Maar ik kon de plek niet goed vinden; de tomtom deed niet wat ik wilde, ik werd omgeleid en kwam daardoor laat aan. Die aanrijding was de druppel.

 

Met schroom stap ik uit. Was het de auto van een congresbezoeker, die werd aangereden door mevrouw de voorzitter zelf? Nee toch! Ik hoop niet dat hij moeilijk gaat doen, schadeformulier invullen en zo, want dan ben ik echt te laat. Gelukkig zie ik geen schade. Ik stel voor om straks nog even nader kennis te maken (help!), want ‘ja, de tijd begint echt te dringen’. Terwijl hij enigszins beteuterd achterblijft, manoeuvreer ik me uit de rij, zet m’n auto ergens anders neer en haast me naar binnen.

 

Daar tref ik alleen maar relaxte mensen. De directeur komt opgetogen naar me toe, blij dat ik er ben, en ik vertel haar over de aanrijding. ‘Jeetje! Ga even zitten en kom bij’, zegt zij. Gaan zitten? Daar heb ik geen tijd voor! Want heeft de man van de techniek het geluid gecheckt? ‘Nee, dat was (nog) niet gebeurd, maar dat zal wel goed komen’, verzekert ze mij. Ik wil ook nog even de handen schudden van de schout bij nacht, de majoor en de commandant. Indrukwekkende heren in vol ornaat die – gelukkig - aan een woord genoeg bleken te hebben. De gasten kwamen al binnen.

 

Als iedereen zit, begin ik met interviews, het talkshowconcept. De zaalopstelling is mooi interactief en de mensen zijn enthousiast om mee te doen. Maar ze verstaan de helft niet, en dat ligt niet aan de kwaliteit van hun gehoor. Het geluid is gewoon baggerslecht. Ik probeer de geluidsman in te seinen, maar dat wordt niet opgepikt. Opties razen door mijn hoofd: zo laten en roeien met de riemen die we hebben? Of toch de zaak stil leggen en zorgen dat dit wordt opgelost? Ik besluit tot het laatste. Ik sta nog steeds in de overdrive, probeer alles te regelen en voel me over-verantwoordelijk. De zaal, mijn opdrachtgever, de congresorganisator en de techniek, iedereen had een andere energie. Het was een jubileum, een feestje, en het luisterde niet zo nauw als ik graag wilden geloven. Relax Laheij! Go with the flow. Deze middag wordt met elkaar gemaakt.

 

Toen het geluid eenmaal goed was, kon de bijeenkomst niet meer stuk. De bezoekers werden nog getrakteerd op een fantastische Vlaamse poppenspeler, die op komische wijze vele spijkers op de kop sloeg. En er wachtte na de borrel een heerlijk Indisch buffet. Die borrel heb ik overgeslagen, daar had ik geen tijd meer voor, maar die Indische heerlijkheden kon ik niet weerstaan. Brutaal ben ik de keuken ingelopen om een voorproefje te vragen. En dat regelden ze voor mij! In de auto, smikkelend van het bakje nasi en een lekkere saté, kon ik dan eindelijk de teugels laten vieren.

 

 

reacties  0 reacties reageren